در این مقاله، مسیریابی در شبکه های ادهاک را مورد بررسی قرار داده و اجزا و اهداف مسیریابی، به همراه پروتکل های استفاده شده در این شبکه را مورد بررسی قرار می دهیم و در نهایت نتیجه گیری از مطالب ذکر شده بیان می شود. فرایند انتقال اطلاعات از یک منبع به یک مقصد معین را مسیریابی بسته های اطلاعات در شبکه می نامند. این عمل وظیفه اصلی لایه شبکه است و ایجاد این مسیر در مهمترین حالت به الگوریتم مسیریابی مورد استفاده بستگی دارد. در همه شبکه ها اعم از شبکه های ثابت و سیار مسیریابی یکی از مهمترین مسائل آن شبکه است و پروتکل های مختلفی برای این کار تهیه شده است. جهت مطالعه اطلاعات کامل مقاله و دریافت آن بر روی لینک زیر کلیک نمایید.
پروتکل مسیریابی MMWN یا Multimedia support in mobile wireless networks یکی از پروتکل های مسیریابی شبکه های ادهاک می باشد که جزء پروتکل های مسیریابی تک پخشی مبتنی بر جدول (Table Driven – Proactive) محسوب می شود. عملکرد این پروتکل به این صورت است که شبکه مورد نظر این پروتکل از طریق سلسله مراتب خوشه بندی نگهداری می شود و ذخیره می شود و در این شبکه هر خوشه دو نوع گره سیار را دارا است. جهت مشاهده این پروتکل و مطالعه اطلاعات کامل آن بر روی لینک زیر کلیک نمایید.
پروتکل مسیریابی LMR یا Light-weight mobile routing یکی از پروتکل های مسیریابی در شبکه های ادهاک می باشد که جزء پروتکل های مسیریابی تخت تک پخشی بر اساس نیاز (On Demand – Reactive) محسوب می شود. در پروتکل LMR برای مشخص سازی مسیرها از روش flooding استفاده می شود و گره ها در پروتکل LMR مسیرهای چندگانه ای را به مقصد نگهداری می کنند. مزیت آن در این است که هر گره ای تنها اطلاعات مسیریابی گره های همسایه را نگهداری می کند که به معنای جلوگیری از تاخیر زیاد و سرباره ای که متناسب نگهداری مسیرهای کامل است، می باشد. علاوه بر این پروتکل LMR ممکن است مسیرهای ناصحیح موقتی ایجاد کند که تاخیرهای زیادی را ایجاد می کنند. جهت مشاهده این پروتکل و مطالعه اطلاعات کامل آن بر روی لینک زیر کلیک نمایید.
پروتکل مسیریابی ROAM یا Routing on-demand acyclic multi-path یکی از پروتکل های مسیریابی شبکه های ادهاک می باشد که جزء دسته پروتکل های مسیریابی تخت تک پخشی بر اساس نیاز (On Demand – Reactive) محسوب می شود. در ادامه نحوه عملکرد این پروتکل، به همراه مزایا و معایب آن در شبکه های ادهاک را توضیح داده ایم. پروتکل ROAM با استفاده از هماهنگی بین گره های موجود، مسیر مورد نظر را پیدا می کند و عملکرد این پروتکل مسیریابی به صورت انتشاری می باشد و از مشکل جستجوی بی کران در برخی پروتکل های واکنش دار رخ می دهد را با توقف جریان جستجوی مقصد هایی که در دسترس نمی باشد جلوگیری می کند. مزیت دیگر پروتکل مسیریابی ROAM این است که هر مسیریاب در جدول مسیریابی خود که ذخیره کرده است برای هر مقصد بسته های داده را به آنها جریان می دهد. این امر باعث بهبود پهنای باند و جدول مسیریابی می شود. درصورتی که فاصله مسیریاب از مقصد بیشتر از حد آستانه ای شود پیام های به هنگام رسانی را به گره های همسایه انتشار می دهد که این امر باعث افزایش اتصال پذیری شبکه می شود و در شبکه هایی که تغییرات زیادی دارند به گره ها اجازه ورود به حالت استراحت برای کنترل توان را نمی دهد. جهت مشاهده این پروتکل و مطالعه اطلاعات کامل آن بر روی لینک زیر کلیک نمایید.
پروتکل های مسیریابی ایمن پروتکل هایی هستند که می توانند از حملاتی مانند گمراهی مسیر های مخرب، چاله سیاه، چاله خاکستری و غیره در شبکه های ادهاک جلوگیری کنند. این پروتکل کشف توپولوژی امن را فراهم می کند، که به عنوان بخش مستقل شناخته شده است و خود شامل پروتکل کشف حالت اتصالی و مسئول برای تامین امنیت کشف مسیر و توزیع اطلاعات حالت اتصال می باشد. این پروتکل در برابر دشمن BYZANTINE و DOS قوی است، اما این پروتکل در حمله های تبانی و دیگر حمله آسیب پذیر است. این پروتکل مبتنی بر مسیریابی DSDV است و با استفاده از یک تابع در هم برای محافظت در مقابل انکار از سرویس استفاده شده است. این پروتکل قابلیت پردازش CPU محدود شده فراهم می کند. با استفاده از اعداد توالی مقصد می تواند حلقه های مسیریابی دراز مدت را کاهش دهد. این اعداد متوالی مقصد بارها محافظت از پیام های به روز رسانی مسیر در SEAD را فراهم می کند. جهت مشاهده این پروتکل و مطالعه آن بر روی لینک زیر کلیک نمایید.